Karelski pies na niedźwiedzie Inne nazwy tej rasy psów: Karelski pies na niedźwiedzie, karelczyk, Karjalankarhukoira, Karelian Bear Dog, Karelsk Bjornhund, Karelischer Barenhund Karelski pies na niedźwiedzie - jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpiców myśliwskich. Historia rasy: Za przodka rasy uważany jest pies komi, nazywany także psem Zyrian. Jednakże psami-założycielami były psy pochodzące z Ładogi, Ołońca oraz rosyjskiej części Karelii, gdzie używano ich do różnego rodzaju polowań na zwierzynę. Karelia północna, to kraina jezior rozciągająca się na północ od Petersburga po Finlandię. Karelski pies na niedźwiedzie wyspecjalizował się w polowaniach na niedźwiedzie oraz łosie. Potrafi także bez problemów zaatakować rysia, wilka, żbika, dzika czy jelenia. Duże szpice, podobne w budowie do karelskiego psa na niedźwiedzie, lecz o bardziej urozmaiconym umaszczeniu, znane były od wieków na terenie Finlandii i chętnie używane przez tamtejszych myśliwych do polowania na grubą zwierzynę, w tym na niedźwiedzie, którym rasa zawdzięcza swoją nazwę. Pierwsze informacje o psach podobnych w umaszczeniu i charakterze do dzisiejszych "karelczyków", lecz nieco bardziej krępych i cięższych, pochodzą z lat 80. XIX wieku. W roku 1920 w Finlandii powstała pierwsza zorganizowana hodowla tej rasy, a w 1936 psy zostały zaprezentowane po raz pierwszy na wystawie w Helsinkach. II wojna światowa spowodowała duże straty w populacji, do tego stopnia, że w Finlandii pozostało około 40 psów karelskich. Po wojnie dzięki wysiłkom kynologów udało się odbudować liczebność rasy, doprowadzając przy okazji do jej wyrównania i ustalenia nowego standardu. W latach 60. XX wieku hodowla karelskiego psa na niedźwiedzie przechodziła ponowny kryzys - liczba psów niebezpiecznie zmalała. Jednak rasa zaczęła znowu zyskiwać na popularności, poza Finlandią stała się bardzo lubiana w Szwecji. W 1961 roku Polski Związek Łowiecki otrzymał w darze od fińskich myśliwych parę - psa Metsämichen Halli i sukę o imieniu Tupu, które dały początek hodowli. Kolejne importy z Finlandii i Szwecji miały miejsce na początku lat 70. Dziś rasa rozpowszechniła się w Finlandii. Współcześnie poluje się z nim w Skandynawii głównie na łosie, a w Polsce przeważnie na dziki.

Karabasz

Inne nazwy tej rasy psów: Karabasz - Karabash Dog, Anatolian Shepherd - owczarek anatolijski, Coban Kopegi, Perro de pastor de Anatolia, Anatolischer Hirtenhund, Chien de berger d'Anatolie, Kara bas.

Historia rasy: Charakterystycznej czarnej masce na głowie karabasz zawdzięcza swoją nazwę. 'Kara bas' znaczy w języku tureckim "czarna głowa". Powstał ze skrzyżowania dwóch ras tureckich psów pasterskich: akbasza i sivas-kangala. Pies ten od wieków był obrońcą stad wypasanych zwierząt oraz pasterzy, narażonych na ataki wilków i innych drapieżników. Karabasz jest więc klasycznym "ochroniarzem". Na wysokim płaskowyżu anatolijskim, gdzie lata są gorące i bardzo suche, a zimą jest bardzo zimno, pies ten przebywa przez cały rok na zewnątrz.

Przez wieki przodkowie owczarka anatolijskiego byli wykorzystywani do walk i na polowania. Od XVII aż do początków XX w. karabasze służyły w sułtańskiej armii tureckiej. Psy te były szczególnie znane jako "pogromcy wilków". Pasterze często w celu obrony psów montowali im na szyi metalowe obroże z kolcami, których długość dochodziła nawet do kilkunastu centymetrów, aby zwiększyć ich szanse w walce.

Owczarek anatolijski - karabasz oraz sivas-kangal i akbasz często są postrzegane jako jedna rasa, pod nazwą anatolijskiego psa pasterskiego, i są uznawane przez FCI za jedną rasę.

Beagle

Pamiętaj - kiedy beagle na smyczy!

Beagle to psy skupione ciągle na swoim nosie i zapachach jakie do niego docierają. Gdy nasz beagle złapie trop to biegnie gdzie go nos pociągnie... często nie zważa przy tym na to, co się dzieje wokół niego. Dlatego bardzo ważne jest to, abyśmy zadbali obezpieczeństwo naszego psa. W pobliżu wszelkich ulic i dróg nasz beagle powinien być zawsze na smyczy. Spuszczenie psa luzem powinno być zawsze kontrolowanei najlepiej gdyby odbywało się na jak najbezpieczniejszym terenie - z dala od samochodów. Beztroska czy nieuwaga ze strony właściciela może kosztować naszego beagla zdrowie lub nawet życie. Obrażenia wewnętrzne psa zazwyczaj są bardzo poważne, leczenie kosztuje sporo, nie mówiąc już ile pies się nacierpi... Zatem nie licz na szczęście, że akurat nic się nie stanie, takie wypadki zdarzają się częściej niż Ci się wydaje. Nie ryzykuj zdrowiem własnego psa!

Zagubione beagle - pomóż!

Na forum e-beagle.pl możesz znaleźć codziennie aktualne informacje o psach zagubionych lub znalezionych. Jeśli zaginął Twój beagle lub masz informacje na temat znalezienia błąkającego się beagla to daj znać!

ZAGUBIONE / ZNALEZIONE PSY RASY BEAGLE

Buldog angielski

Rys historyczny

Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

Na początku XVIII wieku w Anglii, w wyniku krzyżówek powstała ta rasa, niepodobna wyglądem do dawnego buldoga i spełniająca inne zadania. Od połowy XIX wieku sylwetka buldoga angielskiego uległa znacznej zmianie, upodabniając się do obecnego wzorca. Buldog stał się znacznie wyższy, szerszy, masywniejszy, o dużej głowie, zachowując krótką kufę z odkładającymi się do tyłu uszami w tzw. "płatek róży". Z czasem zaczęto też odchodzić od fałd skórnych, pozostawiając tylko jedną, za nosem.

Wygląd

Budowa

Głowa buldoga angielskiego – szkic wykonany na wystawie w Sopocie.

Nieduży, masywny pies o bardzo skróconej kufie.

Szata i umaszczenie [edytuj]

W związku z umaszczeniem najczęściej spotyka się odmiany buldoga angielskiego: złoty, biały, pręgowany, złotobiały, białozłoty, pręgowany z białym (wzór kolorystyczny musi zmniejszać się od ogona w kierunku głowy).

Zachowanie i charakter

Buldogi mają wesołe, łagodne i cierpliwe usposobienie. Są czujne, nie wymagają zbyt dużo ruchu i nie są hałaśliwe. Skore do zabawy zarówno z dziećmi, jak i z osobami dorosłymi.

Zdrowie i pielęgnacja

Okolice oczu i fałdy na nosie wymagają regularnej pielęgnacji. Średnia długość życia psa wynosi 10 – 12 lat

Jamnik

Charakter

Jamniki to bardzo radosne, ruchliwe psy znane ze skłonności do ścigania małych zwierząt i ptaków. Cechuje je upór i nieustępliwość, co utrudnia ich tresurę. Szczekają wyjątkowo głośno, dlatego maja predyspozycję do bycia dobrym psem stróżującym. Znane są ze swojego przywiązania i lojalności w stosunku do właściciela. Są towarzyskie, jednak obcych traktują z rezerwą i nieufnością. Przy odpowiednim ułożeniu jamnik może bardzo zaprzyjaźnić się z dzieckiem.

Charakter jamnika może różnić się w zależności od jego rasy. Długowłose psy są spokojniejsze. Mają wrodzoną inteligencję odziedziczoną po spanielach. Szorstkowłose natomiast charakteryzuje odwaga terrierów.

Duża część jamników nie lubi nieznajomych ludzi i reaguje na nich szczekaniem i warczeniem. Chociaż najczęściej jamniki są bardzo energicznymi zwierzętami zdarzają się też psy bardzo spokojne.

Jamnik wymaga szczególnej troski i zainteresowania właściciela. Psy te mają szczególne wymagania jeśli chodzi o tresurę i rozrywkę. Wymagają dużo uwagi w przeciwnym razie mogą zrobić się agresywne i groźne. Niektóre nie tolerują dzieci.

Historia

Jego pochodzenie budzi wątpliwości; miłośnicy twierdzą, że pochodzi aż ze starożytnego Egiptu, choć na pewno narodził się w Niemczech, stąd jego oryginalna nazwa: Dachshund, Dackel lub Teckel.

Z Egiptu do Niemiec: Już w starożytnym Egipcie istniały liczne rasy psów, z których część uwieczniono na płaskorzeźbach i posągach świątynnych. Archeolodzy nie wierzyli własnym oczom, kiedy zobaczyli rysunki odpowiadające jamnikowi w świątyni w Bescheb. Naukowcy jednak nie są pewni, czy w tym przypadku chodzi o jamnika, czy o podobnego doń psa. Pierwsze europejskie wzmianki o jamnikach pochodzą ze średniowiecznych Niemiec. Już w XIV w. można było przeczytać: "Psy o krótkich nogach wchodzą o wiele łatwiej pod ziemię niż inne i są bardziej przydatne do polowań na borsuki". Z Niemiec w świat: Rozpowszechnienie jamnika w Europie w XVI/XVII wieku zapoczątkowało wielokierunkowy rozwój tej rasy. Jednym z kierunków rozwoju była adaptacja jamnika do warunków zimowych, co objawiło się zmianami we wzorcu (masywniejsze łapy, skrócona kufa, większe uszy), który nie jest akceptowany w wielu krajach europejskich (jedynie w krajach skandynawskich). Jamnik adaptował się z trudem do chłodniejszego klimatu przez wiele dziesięcioleci, co było wynikiem wtórnego, lepszego przystosowania do ciepła.

Innym kierunkiem rozwoju jamnika było przystosowanie go do różnego rodzaju polowań. Jamniki zatem były tresowane na: posokowce, psy zaganiające, buszujące, norowce. Zakres ich pracy nie ograniczał się tylko do wypłaszania borsuków z nory, gdzie jamnik był zdany sam na siebie, ale też do zaganiania dzików (jamniki szorstkowłose), buszowania w chaszczach i trzcinie oraz aportowania (długowłose) Obecnie jamniki dość często wykorzystuje się podczas polowań na lisy (potrafią wygonić zwierzę z nory), ale odchodzi się już od polowania przy ich pomocy na borsuki, gdyż są to zwierzęta zbyt niebezpieczne dla jamników.

rosyjski długo włosy terrier

Szkolenie

Czarny terier rosyjski musi mieć od czasu szkolenia to szczeniak ze względu na rodzaj podejrzanych i dominujących. Początkowo bardzo ważne jest, aby ich uspołecznionej wśród ludzi i innych zwierząt. Powinny one być wprowadzone do osób często w publicznych każdego płeć, wielkość i pochodzenie etniczne. Pomoże to zmniejszyć ich podejrzliwość i dystans do obcych w miejscach publicznych. Ta sama zasada stosuje się do innych zwierząt. Mogą one jednak utrzymują dominującą pozycję w przyrodzie wokół większych psów dominujący.

Czarny terier rosyjski jest bardzo inteligentny pies i koncentruje się łatwo i pociąg do domu i łamanie być dobrze wychowanym na smyczy. Są doskonałym wokół dzieci i miłości kontakt z ludźmi, dlatego zazwyczaj nie ma problemów kształcenia ich dzieci lub po zachowywać się w domu. Są one zwykle bardzo aktywny kryte psów.

Są najbardziej czułe na firmę, ale pozytywne wzmocnienie szkolenia. Ze względu na ich charakter bardzo inteligentny, świetni w szkoleniu typu posłuszeństwa. Pozytywne wzmocnienie szkolenia mogą składać się z zatrzaskowe szkolenia lub szkolenia wzmocnienie żywności. Ważne jest, aby stworzyć odpowiednie dominacji między psem a właścicielem wcześnie ze względu na ich duży rozmiar. Czarny terier rosyjski jest po prostu zbyt duże, aby pies nie właściwe i zgodne szkolenia. Ponieważ są one bardzo inteligentne psy doskonałe posłuszeństwo.

Historia

Czarny terier rosyjski początkowo hodowane przez byłą rosyjskiej Armii Czerwonej. Kiedyś armii kontrolowanych hodowli Red Star. Dla hodowców Black Terrier Rosyjski były Sznaucer Olbrzym, Rottweiler, ras Airedale i rosyjskiego psa wodnego. Jednak w sumie około 17 ras zostały wykorzystane w tworzeniu Czarny terier rosyjski wyłącznie z najlepszych psów. Rosyjska Armia Czerwona potrzebuje psa, który mógłby wytrzymać różne warunki atmosferyczne, jak również być w stanie pracować samodzielnie. One potrzebne do rasy psa, które mogą być wykorzystywane do bardzo specyficznych zadań. Niektóre z nich były do określonych zadań wojskowych straży granicznej wojska, obozów, kolonii karnej, a policja. Wychowanie to jest to, co przyczynia się do ich natury podejrzliwy i dominujących. Jest również to, co czyni je bardzo ochronnych ich właścicieli i czyni je d

oskonałym strażnikiem.

York

Wychowanie yorka

2009-02-05 17:55:41

Każde wychowanie musi być oparte na przywiązaniu i miłości

człowieka do zwierzęcia. Zwierzę odczuwa doskonale, czy człowiek odnosi się doń

tylko z chłodnym wyrachowaniem, silną wolą i niechęcią, surowością, czy też

poza tym ma dla niego cieplejsze uczucie. Potwierdzają to często stosunki

między dozorcami i dzikimi zwierzętami w ogrodach zoologicznych. Odnosi się to

również do psa.

Nie powinniśmy nigdy od psa ...

Żywienie yorka

2009-02-03 23:11:40

Podczas zdobywania pożywienia w naturalnych warunkach psy

rozdzierają inne zwierzęta; pożerają wówczas do cna nie tylko mięso i kości,

ale też wnętrzności i zawartość żołądka. Wiele z nich wymiotuje, gdy trafi na

coś nieodpowiedniego lub zbyt obficie się naje, po czym zjada wymiociny. Jest

to naturalny odruch u psów. Później często wracają do zdobyczy, nawet wówczas

gdy staje się ona cuchnąca. ...

Legowisko dla yorka

2009-01-22 23:32:13

Psie legowisko (skrzynia z naciągniętym płótnem lub koszyk) powinno

być tak obszerne, aby pies mógł się tam wyciągnąć i czuć się

dobrze.

Wielkość legowiska powinna wynosić tyle co długość yorka i podwójna

długość nóg. Legowisko jest dla yorka własnym terytorium, na którym

powinien czuć się spokojny.

York w podrózy

2009-02-17 19:48:54

Opanowanie zasadniczych poleceń tresury ułatwia sprawę. Uczymy go

zachowania i w takich sytuacjach.

W dłuższe podróże warto brać ze sobą kocyk z legowiska, aby czuł się

bezpieczniej. Pamiętamy też o konieczności posiadania przy sobie dowodu

szczepienia psa przeciwko wściekliźnie oraz kagańca, bez którego mogą

nas upoważnieni funkcjonariusze nie wpuścić do publicznego środka

lokomocji.

...