Sznaucer olbrzymi Inne nazwy tej rasy psów: rosyjski sznaucer niedźwiedzi, sznaucer monachijski, brodacz monachijski, sznaucer piwny, Giant Schnauzer, Riesenschnauzer, Russian Bear Schnauzer, Münchener Dog. Klasyfikacja FCI: Grupa II. Psy w typie pinczera i sznaucera, molosy, szwajcarskie psy pasterskie i inne rasy. Sekcja 1.2 Sznaucery Nr FCI: 181 Pochodzenie rasy i data powstania Niemcy, XV wiek n.e. Przeznaczenie Pierwotnie poganiacz bydłaoraz jako typowe wiejskie psy do stróżowania i obrony. Obecnie należą do uznanych ras psów służbowych. Służą w wojsku, policji, służbach granicznych i celnych, oraz oczywiście są używane jako psy stróżujące i obrończe, a także towarzyszące. Wielkość miotu 5 - 8 szczeniąt Długość życia 12 - 15 lat Wzrost 60 - 70 cm. Waga 30 - 40 kg. Wymagania Nie jest to pies dla każdego. Dla ludzi mających naturalny autorytet. Potrzebuje zajęcia i ruchu. Szorstki włos należy trymować, ale nie linieje i pielęgnacja nie jest nadmiernie uciążliwa Stosunek do dzieci Sznaucera olbrzymiego cechuje przyjacielski stosunek do dzieci, ale nie jest polecany do domu z małymi dziećmi. To bardzo żywy i aktywny pies, który mógłby mimowolnie przewrócić małe dziecko. Niezbyt dobrze również toleruje złe zachowanie małych urwisów. Niemniej jednak starsze, dobrze zachowujące się dzieci, znajdą w tym "brodatym" opiekunie prawdziwego przyjaciela. Stosunek do obcych Nieufny i podejrzliwy, ale nie jest jednak agresywny bez powodu w stosunku do człowieka Stosunek do psów Nie toleruje innych psów i jest wobec nich bardzo agresywny i dominujący Stosunek do innych zwierząt Dobry Wrażenie ogólne Pies ten występuje w trzech odmianach: olbrzymi, średni i miniaturowy, ale każda z nich jest osobną rasą. Sznaucer olbrzym jest największy i powstał jako ostatni w tej grupie psów. Jest powiększoną podobizną sznaucera średniego. Z wyglądu przypomina także czarnego teriera rosyjskiego i bouvier des flandres. Sznaucer olbrzym to duży, silny i muskularny pies. Jego wysokość w kłębie powinna być równa długości tułowia, sprawiając wrażenie kwadratowej sylwetki. Charakterystyczna broda i wąsy potęgują groźny i srogi wygląd tego, chętnie wykorzystywanego jako pies służbowy, olbrzyma. Szata Okrywa włosowa jest szorstka, twarda i gęsta. Składa się z gęstego podszerstka oraz szorstkiego i twardego w dotyku włosa okrywowego, bez tendencji do miękości. Cechami charakterystycznymi są broda na kufie i krzaczaste brwi. Maść Najczęściej spotykane umaszczenie to czarne w całości, rzadziej spotykane są osobniki o umaszczeniu pieprz i sól. Historia rasy Sznaucer olbrzymi wywodzi się z okolic Stuttgaru (Wirtembergia) i Monachium (Bawaria) w Niemczech. To stara rasa psów, powstała juz w XV w., prawdopodobnie w wyniku krzyżowania gładkowłosych psów poganiaczy bydła z szorstkowłosymi owczarkami, czarnymi dogami niemieckimi i Bouvier des Flandres. Nazywano je wówczas od miejsca powstania rasy, czyli psy monachijskie, gdyż wtedy nie miały nic wspólnego ze sznaucerami. Psy monachijskie znajdują się w szkicach Albrechta Durera z końca XV w., a także na słynnej rzeźbie "Nachtwachterbrunnen" ze Stuttgartu z roku 1620. Psy te już od XV w. były używane do zaganiania bydła, oraz jako typowe wiejskie psy do stróżowania i obrony. Od XIX w. trafiały do miast, gdzie pracowały jako psy rzeźnickie oraz często pilnowały wozów browarniczych, stąd znamy je również jako sznaucery piwne. Wtedy właśnie dostrzeżono podobieństwo tych psów ze średnimi sznaucerami i zaczęto na większą skalę krzyżować je ze sobą, tworząc sznaucera olbrzymiego, którego znamy obecnie. Rasa ta została po raz pierwszy pokazana na wystawie w 1909 r. w Monachium, gdzie psy te wystawiono pod nazwą rosyjski sznaucer niedźwiedzi. Używano również nazwy sznaucer monachijski, aż w końcu zaczęto powszechnie używać nazwy sznaucer olbrzymi. Chociaż nie były aż tak popularne jak owczarki niemieckie, sznaucery olbrzymie były szeroko wykorzystywane podczas obu wojen światowych jako psy służbowe, policyjne i wojskowe. Rasa ta znalazła się na krawędzi wyginięcia po II wojnie światowej, ale dzięki grupie oddanych hodowców, została uratowana. Obecnie sznaucery olbrzymie wciąż należą do uznanych ras psów służbowych. Służą w wojsku, policji, służbach granicznych i celnych, oraz oczywiście są używane jako psy stróżujące i obrończe, a także towarzyszące. Temperament Sznaucer olbrzymi jest wszechstronnym, inteligentnym psem pracującym. Jest nieco spokojniejszy od sznaucera średniego, ale to wciąż pełen temperamentu zawadiaka, który często swoim zachowaniem przypomina teriera. Sznaucer olbrzymi jest pewny siebie, niezależny i bywa czasem uparty, co sprawia, że nie jest łatwo go sobie podporządkować. Wymaga więc stanowczego i konsekwentnego treningu, ale nie cierpi niesprawiedliwości i pod żadnym pozorem nie wolno go bić. To pies odpowiedzialny, wierny i kochający swoją rodzinę. Uwielbia przebywać ze swoim panem przez cały czas. Bez problemu dostosuje się do swojej ludzkiej rodziny, o ile będzie stale uczestniczył w życiu rodzinnym. Swoim zachowaniem przypomina trochę dużego szczeniaka. Jest bowiem zawsze ciekawski, żywy i aktywny nawet do późnej starości. Bardzo źle znosi natomiast zmianę właściciela. Sznaucera olbrzymiego cechuje przyjacielski stosunek do dzieci, ale nie jest polecany do domu z małymi dziećmi. To bardzo żywy i aktywny pies, który mógłby mimowolnie przewrócić małe dziecko. Niezbyt dobrze również toleruje złe zachowanie małych urwisów. Niemniej jednak starsze, dobrze zachowujące się dzieci, znajdą w tym "brodatym" opiekunie prawdziwego przyjaciela. Sznaucer olbrzymi jest doskonałym psem stróżującym i obrończym. Sam wygląd i rozmiary tego "brodacza" budzą odpowiedni respekt, który potęguje dodatkowo niski, donośny głos. Pies ten posiada bardzo silne poczucie własnego terenu i dobrze wykształcony instynkt obrony, więc potrafi być ostry i nieustępliwy w sytuacji zagrożenia. Pies ten z natury jest nieufny i podejrzliwy wobec obcych, co jednak nie przeszkadza mu zawsze dobrze obejrzeć każdą nowo spotkaną osobę. Nie jest jednak agresywny bez powodu w stosunku do człowieka. Pies ten całkowicie jednak nie toleruje innych psów i jest wobec nich bardzo agresywny i dominujący, dlatego bardzo ważna jest odpowiednia socjalizacja. Ponieważ nigdy agresja tego silnego psa nie była skierowana przeciw innym zwierzętom, brodacz monachijski doskonale się z nimi dogaduje. Problemy zdrowotne Sznaucerom olbrzymim najczęściej przytrafia się dysplazja stawu biodrowego oraz czasami padaczka. Dużym problemem jest skręt żołądka, ciężka choroba psów dużych i wielkich ras. Jest to druga przyczyna śmierci psów, zaraz po nowotworach. Przebieg choroby polega na tym, że w żołądku gromadzą się duże ilości gazu, co powoduje silne rozciągnięcie żołądka i powoduje silny ból. Wypełniony gazami i często fermentującym pożywieniem żołądek ma tendencję do obracania się wokół własnej osi, co powoduje zamknięcie wypustu i w konsekwencji prowadzi to do tego, że gazy nie mają ujścia ani do jelita ani do przełyku. Żołądek napierając na otaczające go organy utrudnia oddychanie i doprowadza do pojawienia się lokalnych zaburzeń krążenia krwi. Następnym stadium jest pogłębiająca się niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby, pojawienie się we krwi toksyn oraz przenikanie do krwi bakterii z przewodu pokarmowego, co prowadzi do rozwoju pełnoobjawowej sepsy. Brak rozpoczęcia odpowiedniego leczenia prowadzi do zgonu w ciężkim bólu. Aby zmniejszyć ryzyko powstania skrętu żołądka pamiętajmy, aby rozłożyć dzienną dawkę pokarmu na kilka mniejszych posiłków; nie stawiać miski na podwyższeniu; zapewnić psu spożywania posiłków bez stresów i pośpiechu oraz odpoczynku poposiłkowego minimum 45-60 minut. Dodatkowo możemy stosować diety w puszkach, bądź pomieszanych z pokarmem suchym a także wykonać gastropeksję w okresie szczenięcym Niestety, sznaucery olbrzymie są również w większym stopniu narażone na nowotwory złośliwe, niż większość innych ras psów. Pielęgnacja Szorstka szata sznaucera wymaga średniego nakładu pracy. Szorstki włos wprawdzie nie linieje, ale za to dwa razy do roku szata powinna być trymowana, aby usunąć martwe włosy. Poza tym nie potrzebują jakiejś specjalnej troski. Trymowanie poprawia jakość sierści - usztywnia ją, zmniejsza wzrost podszertka, poprawia kolor, a także eliminuje problem sierści w domu, ponieważ pies wytrymowany nie gubi sierści. Dotyczy to ras przeznaczonych do tego zabiegu, czyli szorstkowłosych. Idealny dom Sznaucery olbrzymie są bardzo energiczne i wymagają dużo ruchu, dlatego wskazany jest dom, z dobrze zabezpieczoną działką. Te psy mogą jednak dobrze sobie radzić w mieście, o ile ich właściciele są w stanie zapewnić im wystarczająco dużo ćwiczeń. Dla tych brodatych olbrzymów, najważniejsza jest ich rodzina i dla niej są w stanie dostosować się do każdych warunków. Aktywność Sznaucer olbrzymi jest psem aktywnym i energicznym. Powinien mieć codziennie możliwość, do co najmniej godziny ćwiczeń fizycznych. Pies ten potrzebuje zajęcia i ruchu, a jeżeli nie zapewnimy mu ich, może wtedy wykazywać zachowania destrukcyjne, być znudzony czy tez w końcu, przybierać na wadze. Sznaucer olbrzymi powinien być w rękach rodziny aktywnej, pośród której przynajmniej jedna osoba musi lubić długie spacery, jogging, jazdę na rowerze czy tez pływanie. Oczywiście wszystkie te czynności wraz z uwielbiającym wszelką pracę i aktywność "brodaczem". Należy jedynie uważać, aby nadmiernie nie przemęczać szczeniaka czy młodego psa. Należy po prostu pozostawić mu możliwość poruszania się w wybranym przez niego tempie, gdyż nadmierne obciążenie stawów w tak młodym wieku, może doprowadzić do ich uszkodzenia. Wychowanie Nie jest to pies dla każdego. Sznaucer olbrzymi wymaga prowadzenia przez osobę silną, pewną siebie i jednocześnie cierpliwą a także posiadającą naturalny autorytet. Pies ten jest bardzo inteligentny, szybko się uczy, ale też jest pewny siebie, niezależny i bywa czasem uparty, co sprawia, że nie jest łatwo go sobie podporządkować. Niezbędne jest uznanie przez psa przewodnictwa swojego pana i całej jego rodziny. Wychowanie musi rozpocząć się bardzo wcześnie i być bardzo konsekwentne. Niezbędna jest także odpowiednia socjalizacja szczeniaka, czyli poznawanie nowych miejsc, osób i zwierząt.

Alano Espanol

Inne nazwy tej rasy psów: Alano Espanol, Spanish Alano, Spanish Bulldog

Alano Espanol to jedna z ras psów uznawana tylko w Hiszpaniii przez Royal Sociedad Canina de Espana

Historia rasy: Alano Espanol ma jedną z bardziej niezwykłych historii ze wszystkich ras psów. Niezwykłą ze względu na ścisły związek tych psów i ich historii z historią Europy, Hiszpanii i konkwisty. Znane na Półwyspie Iberyjskim od stuleci doczekały się pierwszego wzorca, opisu, jako rozpoznawalnej rasy prawdopodobnie jako pierwsze w historii kynologii. Opis ten, bowiem pochodzi z 1340 roku i bardzo precyzyjnie przedstawia zarówno wygląd jak i charakter Alano.

Na temat pojawienia się Alano Espanol na Półwyspie Iberyjskim są dwie teorie. Pierwsza najbardziej popularna zakłada, że Alano dotarły na półwysep wraz z plemionami tzw barbarzyńców Wandalami i Alanami w trakcie tzw. wędrówki ludów o IV wieku n.e. Osobiście uważam, tę teorię za słuszną i ma ona swoje rozwinięcie w dalszej części historii rasy. Druga teoria zakłada, że psy dotarły na półwysep ok V w p.n.e. podczas kolonizacji tych ziem przez Greków i Fenicjan, zaś rozwój psów chwytających w różnych częściach Europy wynika z tych samych zadań które miały pełnić. Alano pracowały zawsze przy farmach bydła i były używane do polowań na grubego zwierza.

Psy używane do polowań różniły się budową od psów używanych do zaganiania i poskramiania bydła i różnice te były dostrzegane już w średniowieczu. Największą popularność Alano przeżywały pomiędzy odrodzeniem i barokiem, z tego okresu pochodzi dużo opisów, rzeźb i obrazów przedstawiających Alano.

Psy używane tradycyjnie do poskramiania i zaganiania bydła były mniejsze, cięższe, o bardziej ognistym temperamencie, pracowały na krótkich dystansach, głownie w zagrodach im pastwiskach. Sa to tzw. perro de toro, które dały początek szeregu innych ras : dog de bordeux, bokser, ca de bou, bulldog anielski. Druga odmiana to psy wyższe i długonożne o dłuższej kufie , nieczułe na zmęczenie, używane do polowania w stylu monteria i ronda na długich dystansach. Jednak systematyczne zmiany w gospodarce, rozpowszechnieni broni palnej i mniejsze znaczenie psów chwytających podczas polowania doprowadziły do tego, że na początku XX wieku psy te uznano za rasę wymarłą. Dodatkowo zmiany w hodowli bydła i krzyżowanie rasy Monchina z europejskimi rasami mięsnymi oraz zalesianie dolin doprowadziło do mniejszego znaczenia tych psów i ich pomocy.

Od roku 1978 roku grupa zapaleńców łowiectwa w stylu monteria rozpoczęła systematyczną pracę nad odzyskaniem rasy Alano Espanol w typie lżejszym i długonożnym. Najliczniejszą populację Alano odkryto w Cantabrii. W dolinie Encartaciones żyło i pracowało kilkaset psów, wśród których wyselekcjonowano najlepsze psy do dalszej hodowli.

W planowej hodowli mimo krzyżowania psów o poprawnej budowie i odpowiadającej eksterierowi wzorcowi w miotach pojawiają się psy o skróconej kufie, silnym przodozgryzie i cięższej budowie, będące spuścizną po perro de presa, nazywanych też perro de toro. Część hodowców uważa, że te dwa typy psa chwytającego naPółwyspie Iberyjskim zawsze się przenikały, część zaś, bazując na tekstach historycznych, uważa, że były to oddzielne typy, świadomie używane do różnych celów poprzez swoje predyspozycje.

Mimo zadowalających efektów odszukania reprezentantów Alano i niezwykle przemyślanej i kontrolowanej pracy hodowlanej. Alano ciągle musi potwierdzać swoją autentyczność wobec zarzutów sceptyków. Rasy, które powstały dzięki alano jak dog kanaryjski, pies z majorki, dog de bordeux, dog argentyński są już w pełni uznane przez FCI podczas gdy Alano zostało uznane przez RSCE dopiero w 2001 roku.

Karelski pies na niedźwiedzie Inne nazwy tej rasy psów: Karelski pies na niedźwiedzie, karelczyk, Karjalankarhukoira, Karelian Bear Dog, Karelsk Bjornhund, Karelischer Barenhund Karelski pies na niedźwiedzie - jedna z ras psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji północnych szpiców myśliwskich. Historia rasy: Za przodka rasy uważany jest pies komi, nazywany także psem Zyrian. Jednakże psami-założycielami były psy pochodzące z Ładogi, Ołońca oraz rosyjskiej części Karelii, gdzie używano ich do różnego rodzaju polowań na zwierzynę. Karelia północna, to kraina jezior rozciągająca się na północ od Petersburga po Finlandię. Karelski pies na niedźwiedzie wyspecjalizował się w polowaniach na niedźwiedzie oraz łosie. Potrafi także bez problemów zaatakować rysia, wilka, żbika, dzika czy jelenia. Duże szpice, podobne w budowie do karelskiego psa na niedźwiedzie, lecz o bardziej urozmaiconym umaszczeniu, znane były od wieków na terenie Finlandii i chętnie używane przez tamtejszych myśliwych do polowania na grubą zwierzynę, w tym na niedźwiedzie, którym rasa zawdzięcza swoją nazwę. Pierwsze informacje o psach podobnych w umaszczeniu i charakterze do dzisiejszych "karelczyków", lecz nieco bardziej krępych i cięższych, pochodzą z lat 80. XIX wieku. W roku 1920 w Finlandii powstała pierwsza zorganizowana hodowla tej rasy, a w 1936 psy zostały zaprezentowane po raz pierwszy na wystawie w Helsinkach. II wojna światowa spowodowała duże straty w populacji, do tego stopnia, że w Finlandii pozostało około 40 psów karelskich. Po wojnie dzięki wysiłkom kynologów udało się odbudować liczebność rasy, doprowadzając przy okazji do jej wyrównania i ustalenia nowego standardu. W latach 60. XX wieku hodowla karelskiego psa na niedźwiedzie przechodziła ponowny kryzys - liczba psów niebezpiecznie zmalała. Jednak rasa zaczęła znowu zyskiwać na popularności, poza Finlandią stała się bardzo lubiana w Szwecji. W 1961 roku Polski Związek Łowiecki otrzymał w darze od fińskich myśliwych parę - psa Metsämichen Halli i sukę o imieniu Tupu, które dały początek hodowli. Kolejne importy z Finlandii i Szwecji miały miejsce na początku lat 70. Dziś rasa rozpowszechniła się w Finlandii. Współcześnie poluje się z nim w Skandynawii głównie na łosie, a w Polsce przeważnie na dziki.

Karabasz

Inne nazwy tej rasy psów: Karabasz - Karabash Dog, Anatolian Shepherd - owczarek anatolijski, Coban Kopegi, Perro de pastor de Anatolia, Anatolischer Hirtenhund, Chien de berger d'Anatolie, Kara bas.

Historia rasy: Charakterystycznej czarnej masce na głowie karabasz zawdzięcza swoją nazwę. 'Kara bas' znaczy w języku tureckim "czarna głowa". Powstał ze skrzyżowania dwóch ras tureckich psów pasterskich: akbasza i sivas-kangala. Pies ten od wieków był obrońcą stad wypasanych zwierząt oraz pasterzy, narażonych na ataki wilków i innych drapieżników. Karabasz jest więc klasycznym "ochroniarzem". Na wysokim płaskowyżu anatolijskim, gdzie lata są gorące i bardzo suche, a zimą jest bardzo zimno, pies ten przebywa przez cały rok na zewnątrz.

Przez wieki przodkowie owczarka anatolijskiego byli wykorzystywani do walk i na polowania. Od XVII aż do początków XX w. karabasze służyły w sułtańskiej armii tureckiej. Psy te były szczególnie znane jako "pogromcy wilków". Pasterze często w celu obrony psów montowali im na szyi metalowe obroże z kolcami, których długość dochodziła nawet do kilkunastu centymetrów, aby zwiększyć ich szanse w walce.

Owczarek anatolijski - karabasz oraz sivas-kangal i akbasz często są postrzegane jako jedna rasa, pod nazwą anatolijskiego psa pasterskiego, i są uznawane przez FCI za jedną rasę.

Beagle

Pamiętaj - kiedy beagle na smyczy!

Beagle to psy skupione ciągle na swoim nosie i zapachach jakie do niego docierają. Gdy nasz beagle złapie trop to biegnie gdzie go nos pociągnie... często nie zważa przy tym na to, co się dzieje wokół niego. Dlatego bardzo ważne jest to, abyśmy zadbali obezpieczeństwo naszego psa. W pobliżu wszelkich ulic i dróg nasz beagle powinien być zawsze na smyczy. Spuszczenie psa luzem powinno być zawsze kontrolowanei najlepiej gdyby odbywało się na jak najbezpieczniejszym terenie - z dala od samochodów. Beztroska czy nieuwaga ze strony właściciela może kosztować naszego beagla zdrowie lub nawet życie. Obrażenia wewnętrzne psa zazwyczaj są bardzo poważne, leczenie kosztuje sporo, nie mówiąc już ile pies się nacierpi... Zatem nie licz na szczęście, że akurat nic się nie stanie, takie wypadki zdarzają się częściej niż Ci się wydaje. Nie ryzykuj zdrowiem własnego psa!

Zagubione beagle - pomóż!

Na forum e-beagle.pl możesz znaleźć codziennie aktualne informacje o psach zagubionych lub znalezionych. Jeśli zaginął Twój beagle lub masz informacje na temat znalezienia błąkającego się beagla to daj znać!

ZAGUBIONE / ZNALEZIONE PSY RASY BEAGLE

Buldog angielski

Rys historyczny

Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

Na początku XVIII wieku w Anglii, w wyniku krzyżówek powstała ta rasa, niepodobna wyglądem do dawnego buldoga i spełniająca inne zadania. Od połowy XIX wieku sylwetka buldoga angielskiego uległa znacznej zmianie, upodabniając się do obecnego wzorca. Buldog stał się znacznie wyższy, szerszy, masywniejszy, o dużej głowie, zachowując krótką kufę z odkładającymi się do tyłu uszami w tzw. "płatek róży". Z czasem zaczęto też odchodzić od fałd skórnych, pozostawiając tylko jedną, za nosem.

Wygląd

Budowa

Głowa buldoga angielskiego – szkic wykonany na wystawie w Sopocie.

Nieduży, masywny pies o bardzo skróconej kufie.

Szata i umaszczenie [edytuj]

W związku z umaszczeniem najczęściej spotyka się odmiany buldoga angielskiego: złoty, biały, pręgowany, złotobiały, białozłoty, pręgowany z białym (wzór kolorystyczny musi zmniejszać się od ogona w kierunku głowy).

Zachowanie i charakter

Buldogi mają wesołe, łagodne i cierpliwe usposobienie. Są czujne, nie wymagają zbyt dużo ruchu i nie są hałaśliwe. Skore do zabawy zarówno z dziećmi, jak i z osobami dorosłymi.

Zdrowie i pielęgnacja

Okolice oczu i fałdy na nosie wymagają regularnej pielęgnacji. Średnia długość życia psa wynosi 10 – 12 lat

Jamnik

Charakter

Jamniki to bardzo radosne, ruchliwe psy znane ze skłonności do ścigania małych zwierząt i ptaków. Cechuje je upór i nieustępliwość, co utrudnia ich tresurę. Szczekają wyjątkowo głośno, dlatego maja predyspozycję do bycia dobrym psem stróżującym. Znane są ze swojego przywiązania i lojalności w stosunku do właściciela. Są towarzyskie, jednak obcych traktują z rezerwą i nieufnością. Przy odpowiednim ułożeniu jamnik może bardzo zaprzyjaźnić się z dzieckiem.

Charakter jamnika może różnić się w zależności od jego rasy. Długowłose psy są spokojniejsze. Mają wrodzoną inteligencję odziedziczoną po spanielach. Szorstkowłose natomiast charakteryzuje odwaga terrierów.

Duża część jamników nie lubi nieznajomych ludzi i reaguje na nich szczekaniem i warczeniem. Chociaż najczęściej jamniki są bardzo energicznymi zwierzętami zdarzają się też psy bardzo spokojne.

Jamnik wymaga szczególnej troski i zainteresowania właściciela. Psy te mają szczególne wymagania jeśli chodzi o tresurę i rozrywkę. Wymagają dużo uwagi w przeciwnym razie mogą zrobić się agresywne i groźne. Niektóre nie tolerują dzieci.

Historia

Jego pochodzenie budzi wątpliwości; miłośnicy twierdzą, że pochodzi aż ze starożytnego Egiptu, choć na pewno narodził się w Niemczech, stąd jego oryginalna nazwa: Dachshund, Dackel lub Teckel.

Z Egiptu do Niemiec: Już w starożytnym Egipcie istniały liczne rasy psów, z których część uwieczniono na płaskorzeźbach i posągach świątynnych. Archeolodzy nie wierzyli własnym oczom, kiedy zobaczyli rysunki odpowiadające jamnikowi w świątyni w Bescheb. Naukowcy jednak nie są pewni, czy w tym przypadku chodzi o jamnika, czy o podobnego doń psa. Pierwsze europejskie wzmianki o jamnikach pochodzą ze średniowiecznych Niemiec. Już w XIV w. można było przeczytać: "Psy o krótkich nogach wchodzą o wiele łatwiej pod ziemię niż inne i są bardziej przydatne do polowań na borsuki". Z Niemiec w świat: Rozpowszechnienie jamnika w Europie w XVI/XVII wieku zapoczątkowało wielokierunkowy rozwój tej rasy. Jednym z kierunków rozwoju była adaptacja jamnika do warunków zimowych, co objawiło się zmianami we wzorcu (masywniejsze łapy, skrócona kufa, większe uszy), który nie jest akceptowany w wielu krajach europejskich (jedynie w krajach skandynawskich). Jamnik adaptował się z trudem do chłodniejszego klimatu przez wiele dziesięcioleci, co było wynikiem wtórnego, lepszego przystosowania do ciepła.

Innym kierunkiem rozwoju jamnika było przystosowanie go do różnego rodzaju polowań. Jamniki zatem były tresowane na: posokowce, psy zaganiające, buszujące, norowce. Zakres ich pracy nie ograniczał się tylko do wypłaszania borsuków z nory, gdzie jamnik był zdany sam na siebie, ale też do zaganiania dzików (jamniki szorstkowłose), buszowania w chaszczach i trzcinie oraz aportowania (długowłose) Obecnie jamniki dość często wykorzystuje się podczas polowań na lisy (potrafią wygonić zwierzę z nory), ale odchodzi się już od polowania przy ich pomocy na borsuki, gdyż są to zwierzęta zbyt niebezpieczne dla jamników.